Op de hoogte blijven van onze blogs, podcasts en artikelen?





Honestli Blogs lees je hier

Kies hieronder het gewenste onderwerp of schrijver en start met lezen.

 

Midnight dubio

 

zaterdag 4 december 2019Laatst update: 4 december 2019 - 17:24NoŽlTrauma, CPTSS

Ik wil het zo graag! Ik lig in bed en het was geen top dag. Ik voelde me alleen en volwassenen, alles wat ik niet wilde zijn.

Dus daar lig ik dan. Gefixeerd op mijn 2 klokken die door elkaar heen tikken. De radio aan om mijn paranoiditeit te onder drukken ik heb volgens Internet de rustigste radio zender aan en nog is het te druk. Misschien komt het door mijn hoofd. Omdat het druk is in mijn hoofd. ik doe mijn ogen dicht en het enige wat ik zie is waar heel mijn lijf om schreeuwt. Ik zie het tot in detail en als ik me er op focus kan ik het al haast voelen. Maar het is niet genoeg om het tolletje in mij te stoppen. Soms schrik ik er van als ik mijn ogen dicht doe. Het is iets wat ik wil... en dat is het ergste. Het gene wat me tegen houd is mijn omgeving. Mijn moeder en de situatie zoals hij is. Ik mag niet klagen dus er is geen reden om dit te willen. Maar ondertussen blijven de beelden door me heen flitsen en voel ik de tintelingen en brandende strepen al zitten. Er staat letterlijk nog geen 2 meter tussen mij en het monster wat me roept. Alles wat er ooit over gezegd is door mijn moeder passeert de revue. Doe ik het wel of niet. Het is een keuze, en dat is het ergste. Je kiest niet voor jezelf door het niet te doen. Ik kies voor een ander door het niet te doen. Want ik wil het. Het is alles wat ik op dit moment wil. Het doet pijn om te beseffen dat ik mezelf dit aan doe en dat ik mezelf dit waard vind.

Terwijl ik dit typ rollen de tranen over mijn wangen. Ik ben in de war. Het is iets wat IK wil en ik mag het niet. Want dan doe ik anderen verdriet. Ik mag het niet van mezelf alsof ik van mezelf geen chips mag pakken omdat het gezonder is om het niet te doen. Maar je wilt het wel. En je gaat wikken en wegen waarom wel en waarom niet?

Ben ik egoÔstisch en doe ik het wel of denk ik aan anderen en doe ik het niet. Ik haat mezelf zo. Het is hoe dan ook niet goed. Het is nooit goed.

Niet huilen, straks hoort mama het....

Over NoŽl

Hoi! Mijn naam is NoŽl, ik ben 20 jaar en woon in Breda. In mijn leven heb ik al veel meegemaakt. Het grootste gedeelte van mijn leven heb ik in een trauma geleefd. Nu is het voor mij tijd om te helen. Onderwerpen waar ik over ga schrijven zijn: mishandeling (lichamelijk en psychisch), seksueel misbruik, stalking, manipulatieve ouder, overlijden van dierbare, zelfbeschadiging, lichamelijke beperkingen, C-PTSS, traumaverwerking, therapie, psychische ziektes en nog veel meer. Ik schrijf veel vanuit mijn eigen ervaring, emotie en kracht. Ik ben op weg naar heling en ik deel graag mijn ups en downs. Ga je mee op reis?

Dit doet het meeste pijn

 

vrijdag 3 januari 2020Laatst update: 3 januari 2020 - 17:24NoŽlTrauma, CPTSS

Ik zag hem weer in de winkel. Hij werkt er, meestal in het magazijn maar schijnbaar vandaag niet. Hij begroet me en ik weet niet wat ik moet doen. De vorige keer deed ik ook alsof er niks aan de hand was. Toen voelde dat achteraf verkeerd.
Uit reactie groet ik hem terug maar halverwege mijn groet zak mijn stem naar een donkere, boze toon. Dat is wat ik ben, donker en boos.

Ik vraag aan mijn moeder of ze hem ook al gezien had. Ze knikte nee en ging onaangedaan verder met rond kijken. Ik was boos dus, tja ik was niet echt meer ontspannen. “je laat je dag toch niet verpesten door zo'n klootveger?” – schijnbaar wel.
Hij doet me denken aan mijn vader. Niet omdat hij hetzelfde er uit ziet of om zijn houding. Ze zijn op dat gebied totaal niet te vergelijken. Hij is dom en asociaal, mijn vader was geslepen en charismatisch. Daar gaat het dus niet om.
Het gaat om wat ze DOEN. Allebei verslaafd, allebei agressief, allebei narcistisch, allebei maken ze mensen kapot. Dat is waarom hij mij aan mijn vader doet denken.

Zijn vriendin, mijn zus, wordt door hem kapot gemaakt. Al 7 jaar lang. Zij is kwetsbaar, niet slim en ook een tikkeltje asociaal. Na 1,5 jaar samen een kind te hebben gehad besloot ze, mijn zus, van hem af te gaan. Het was genoeg geweest.
Ze was al vaker “van hem af” gegaan maar iedere keer ging ze weer terug naar hem. Nu niet, nu was het meenes. Iedere dag waren wij er voor haar en voor haar kleintje. We moedigde haar aan om door te zetten. Mijn moeder wist immers precies hoe het zat, uit een zeer ongezonde relatie stappen. We waren er voor mijn zus. Ik legde mijn ziel bloot, “dit is wat mijn vader bij mij heeft veroorzaakt, stop met hem voor hij je kleintje hetzelfde aan doet”

Iedere keer dreigde ze bijna te zwichten voor hem, wij trokken haar dan net op tijd terug.
Na de laatste keer is het toch nooit meer het zelfde geworden. Ze was afstandelijk, bijna alsof ze ons de schuld gaf dat ze nu haar kind alleen op moest voeden. Zo voelde het voor mij.
“mogen we langs komen?”, “nu niet ik ben zo ontzettend moe ik ga straks slapen” – dit terwijl het half 8 was. Ze hield ons af, vertelde ons niks. Waar we eerst alles voor haar waren. Onze nek uit staken op eigen risico. We zijn bedreigd, bespuugd en uitgescholden.
En nu is het schluss, ze vertelt ons geen woord meer.

We hoorde 4 dagen geleden dat ze weer terug is bij hem. Ze wou zijn familie (nog 3x zo erg als hij) uitnodigen voor het kleintje z'n verjaardag. Dat zou goed voor het kindje zijn. Nou niet dus, als dat kindje hun al 5 maanden niet meer heeft gezien en die familie alleen maar kan kwèken, is het niet goed voor het kleintje. Het is eigenbelang.

Mijn zus heeft ons maanden bezig gehouden, letterlijk, 24/7. nu zijn we afgedankt. Ze heeft haar keuze gemaakt.

“mama, ik weet niet of ik het nog kan. Haar iedere keer kwijt raken aan hem. En dat is nog niet het ergste, ik zie mezelf in dat kindje. Ik kan niet meer toe kijken hoe iemand voor het leven verkloot wordt”
Dat waren de woorden die er voor zorgde dat we geen contact meer hebben. 3 Weken later is ze bij hem terug, ons gevoel had gelijk.

Toen ik hem zag voelde ik boosheid. Het diepe verlangen om zijn leven kapot te maken. Het diepe verlangen om iets slechts te doen. Om te weten dat hij niet meer fluitend door het leven gaat. Dat is wat ik voelde, terwijl ik normaal gesproken toch behoorlijk boeddhistisch ben ingesteld. “what goes around comes around”. Maar op dit moment maakte me dat eigenlijk niet zo veel meer uit.

Ik heb niks gedaan. Nog niks... ondanks dat ik dat ontzettend boze gevoel heb bedacht ik me toch ook iets anders. Ik kan eigenlijk niet eens kwaad op hem zijn. Hij doet wat hij doet. Dit is wie hij is en dit zal hij altijd zijn. Waarschijnlijk zolang als hij leeft is hij al agressief, manipulatief, gestoord, dom en walgelijk. Ik wist dat hij dit nooit zou veranderen, dat was natuurlijk ook de rede waarom wij mijn zus steunde. Hij verandert nooit want als hij dat zou kunnen, dan had hij het al lang gedaan. Het zit gewoon niet in zijn vermogen. Dus in die zin kan ik niet boos op hem zijn, hij deed precies wat wij allemaal van hem verwachtte.

Ik moet boos zijn op mijn zus. Ze was zo ver, ze had zoveel steun, ze was op tijd nog voor haar kind echt verknipt zou worden. Ze had alles wat ze nodig had.
En ze heeft haar keuze gemaakt...

Dat doet het meeste pijn.

Over NoŽl

Hoi! Mijn naam is NoŽl, ik ben 20 jaar en woon in Breda. In mijn leven heb ik al veel meegemaakt. Het grootste gedeelte van mijn leven heb ik in een trauma geleefd. Nu is het voor mij tijd om te helen. Onderwerpen waar ik over ga schrijven zijn: mishandeling (lichamelijk en psychisch), seksueel misbruik, stalking, manipulatieve ouder, overlijden van dierbare, zelfbeschadiging, lichamelijke beperkingen, C-PTSS, traumaverwerking, therapie, psychische ziektes en nog veel meer. Ik schrijf veel vanuit mijn eigen ervaring, emotie en kracht. Ik ben op weg naar heling en ik deel graag mijn ups en downs. Ga je mee op reis?

Vol met leegte

 

vrijdag 3 januari 2020Laatst update: 3 januari 2020MayaTrauma, CPTSS

Vol met leegte
Stukjes die missen, soms helemaal echt
Niks, niemand, nergens
Maar toch teveel
Van alles wat ik niet weet
Tegelijk, overal, alles

Over Maya

Hoi, ik ben Maya. Ik ben 26 jaar en ik woon in Utrecht. Ik ga vertellen over mijn herstel van CPTSS. Ik ben misbruikt door mijn vader en heb dit jaren lang verzwegen en onderdrukt. De vele gevolgen van dit trauma ben ik nu aan het overwinnen. Ik heb veel therapie en ben intensief bezig met herstellen. En dat lukt, stap voor stap, maar is ook nog erg moeilijk en ingewikkeld. Ik ga schrijven over complexe PTSS en alles wat daar (voor mij) bij komt kijken. Triggers, dissociatie, flashbacks, wereldbeeld, vertrouwen en nog veel meer. Ik heb inmiddels al zoveel geleerd en hoop met het delen iemand te kunnen helpen.

Voor het meisje

 

vrijdag 3 januari 2020Laatst update: 3 januari 2020MayaTrauma, CPTSS

Voor het meisje dat zo gevangen zit. Ik wil je zo graag helpen, maar weet niet hoe ik dat had kunnen doen. Ik weet niet hoe iemand door jouw pantser heen had kunnen prikken. Hoe iemand had kunnen zien wat er met jou aan de hand was. Ik wil je vertellen dat je het gaat overleven en dat je eruit gaat komen. Dat je ruimte gaat krijgen. Dat je gaat mogen leven net als al die mensen om je heen. Dat er zoveel op jouw schouders is gekomen maar dat niks daarvan jouw schuld is. Je leeft met monsters waar veel mensen zich geen voorstelling van kunnen maken. Je doet er alles aan ze te verbergen maar je bent zo bang. Zo bang voor wat er in je leeft en hoe je het er nooit uit zal kunnen laten. Je gelooft dat je gaat sterven voor je volwassen gaat worden. En ergens klopt dat ook.

Dat deel van jou gaat sterven. De overleving gaat stoppen en je gaat begrijpen wat er met je aan de hand is. De geheimen gaan eruit komen. Het moet wel, alleen zie jij dat nog niet. Jij ziet geen uitweg. Zo gevangen zit je. Je bent niet suicidaal maar houdt het in je achterhoofd. Nog liever dat dan proberen te verwoorden wat er in je speelt. Dat kun je niet eens. Het is een onduidelijke chaos van herinneringen en gevoelens. Je snapt jezelf niet eens. De wereld lijkt buitenaards en andere mensen aliens.

Iemand vroeg mij laatst wat jij nodig had gehad, hoe je eerder geholpen had kunnen worden. Het moeilijkste vind ik dat ik daar geen antwoord op heb. Iemand had iets moeten opmerken, dat allereerst. Maar dat had vrij snel moeten gebeuren denk ik. Want het raakte dieper en dieper verweven met jouw identiteit. Jouw huisarts heeft het je zelfs wel eens gevraagd, maar je antwoordde gewoon met ‘nee’. Niet alleen omdat je moest liegen van jezelf maar omdat je jezelf niet eens geloofde. Het was zo’n chaos in je hoofd en het voelde alsof je uit 100 stukjes bestond die allemaal los stonden van elkaar. Je snapte er helemaal niks van.

Dus hoe had ik jou kunnen helpen? Het enige dat je kon helpen was de zekerheid dat je het zou overleven en dat je je eruit zou vechten. En dat kan ik je nu geven. Nou ja, tijdreizen kan ik niet. Maar nu weet ik dat jij het gaat overleven. Hoewel het voelt als een wonder dat je hier nu zit. Je bent er. Je bent er echt.

Over Maya

Hoi, ik ben Maya. Ik ben 26 jaar en ik woon in Utrecht. Ik ga vertellen over mijn herstel van CPTSS. Ik ben misbruikt door mijn vader en heb dit jaren lang verzwegen en onderdrukt. De vele gevolgen van dit trauma ben ik nu aan het overwinnen. Ik heb veel therapie en ben intensief bezig met herstellen. En dat lukt, stap voor stap, maar is ook nog erg moeilijk en ingewikkeld. Ik ga schrijven over complexe PTSS en alles wat daar (voor mij) bij komt kijken. Triggers, dissociatie, flashbacks, wereldbeeld, vertrouwen en nog veel meer. Ik heb inmiddels al zoveel geleerd en hoop met het delen iemand te kunnen helpen.

Vakantie

 

vrijdag 3 januari 2020Laatst update: 3 januari 2020 - 17:24NoortjeEetstoornis, Depressie

De zomervakantie heb ik volop gevierd. Ik vond dat ik dat verdiende, na een jaar intensief bezig zijn met verder komen in mijn herstel. Vlak vóór de zomerperiode ging het ineens heel snel een stuk beter, waardoor ik ook kón genieten op vakantie, op festivals, van vrienden.

Toen brak september aan. Het moment om weer te beginnen! Iedereen weer terug van vakantie en aan de slag. Ik moest er ook aan geloven: een nieuw huis vinden (de huur liep af), iets nuttigs vinden om mijn tussenjaar te verantwoorden, een inkomen vinden om mijn tussenjaar mee te bekostigen. Ik vond dit zo spannend dat ik in mijn hoofd eigenlijk alleen bezig was met mezelf overtuigen dat het goed kwam en stressen dat het niet goed kwam. Mede door deze houding schoot ik in de actiestand en na de eerste week van september had ik al twee van deze hokjes afgevinkt. Lekker bezig!!

Wat ik óók deed in deze week: op de valreep nog een festival meepakken en een week kamperen op Vlieland. Jarig zijn en honderdduizend appjes en belletjes beantwoorden en vertellen dat ik een leuke dag had. Me zorgen maken over geliefde vrienden en familie, voor wie ik er wilde zijn. Afspreken met vrienden, blij zijn hen te zien en intensief bijkletsen. Een introductiedag aan de andere kant van het land (+ ik ging hier met de auto heen en had al meer dan een half jaar niet gereden en vond dit héél eng). “Gezond gaan eten” na drie maanden bier en afhaalvoedsel. Stoppen met roken. Drie keer twee uur sporten. Proberen te daten. Een afscheidsborrel. Nog een feestje meepakken. Dat kan er nog wel éven tussen, daarna mag je uitrusten. Van volgorde in prioriteit geen sprake: alles moet en alles is even belangrijk.

Vrijdagavond, nog op mijn verjaardag. Na een kleine terugval met eten (2 e deze week), lag ik in bed en ik kon de slaap niet vatten. Ik blééf maar plannen, plannen, plannen. Mijn week doorlopen, zorgen dat ik niets vergat zodat ik alle afspraken na kon komen. Steeds opnieuw, om zeker te zijn. Tot m’n oren suisden, mijn gezicht, handen en nek verkrampten door het hyperventileren en mijn gedachten één storm van angst en wanhoop vormden. Oeps…

Eén week in het nieuwe jaar. Vakantie was heerlijk, nu weer aan de slag: met vallen en opstaan, alle lessen van het afgelopen jaar toepassen in het echte leven.

Over Noortje

Mijn naam is Noortje. Ik ben 23 jaar, woon in Amsterdam. Af en aan studeer ik sociale psychologie en werk ik in de horeca. Het allerliefst breng ik tijd door met mijn vrienden om samen te lachen, praten, muziek te luisteren of films te kijken. Ik wil graag gaan schrijven over het herstelproces van een eetstoornis en aanverwante problemen. Waar loop ik van dag tot dag tegenaan? Wat valt me zoal op aan het hele proces? Verwacht dit en andere gedachtespinsels die ik graag met jullie wil delen.

Een mooi begin

 

vrijdag 3 januari 2020Laatst update: 3 januari 2020NoortjeEetstoornis, Depressie

Blogs schrijven over de thema’s stress en mentale gezondheid is nogal lastig. Het zijn allesomvattende thema’s die elke moment van de dag aanwezig zijn en invloed hebben op je functioneren. Hoe kies je daar één element uit om over te schrijven? Bovendien is niet praten over wat je bezighoudt vaak de kern van het probleem. Dus waar zal ik over schrijven? Ik ga maar wat proberen. Ik ga gewoon heel eerlijk zijn. Ik zal vertellen hoe deze blog tot stand is gekomen, hoe ik ben gaan schrijven.

Ik heb toegezegd blogs te schrijven op een moment dat het allemaal best ging. Ik had nog vakantie en hoefde niet zoveel, het ‘doorgaan met leven’ had ik nog even voor me uitgeschoven. Maar toen vonden er een aantal ingrijpende veranderingen plaats waardoor ik mijn koers verloor. Ik verhuisde, verloor mijn vader en begon een nieuwe baan in één maand tijd. Ik probeerde met oogkleppen op door te jakkeren en te hopen dat het vanzelf beter werd. Een strategie die ik het grootste deel van mijn leven heb gehanteerd en eigenlijk nooit succesvol is gebleken – ook deze keer niet. Twee maanden later is mijn eetstoornis meer aanwezig dan ze in maanden is geweest, werk ik nauwelijks en vlucht ik continue in destructief gedrag. Ik was mezelf weer kwijtgeraakt in oude en vertrouwde patronen. Ik probeerde de draad weer op te pakken door in een dagboek te schrijven en iets meer met vrienden te praten. Ik vind dit zo’n vermoeiend proces. Wéér die warboel van je hoofd op orde krijgen, mijn lichaam werkt niet mee. Vertellen wat er in me omgaat is doodeng. Ik kon dit toch al? Waarom moet ik hier weer doorheen? Toch maar proberen die blogs te schrijven. Ik ga zitten. Wat heb ik eigenlijk te vertellen? Ik stel me toch aan. Ik kan niet schrijven. Wat hebben anderen hieraan? Mijn dwanggedachten en eetstoornis winnen: een week gaat voorbij waarin ik mezelf verdoof en verafschuw. Ik ga weer zitten. Probeer te focussen. Het overweldigt me en ik duik weg. De ontkenning in. Wat beeld ik me allemaal in? Het gaat prima met me. Maar het gaat niet prima met me. Ik durf niks te doen en vul mijn dagen met stressen en verdoven. Stress, daar zou ik toch over schrijven? Ik besluit om te gaan zitten, zet een kalmerend nummer op repeat en begin te schrijven wat ik op dit moment voel.

Twee uur later staat dit tekstje op papier, een mooi begin.

Over Noortje

Mijn naam is Noortje. Ik ben 23 jaar, woon in Amsterdam. Af en aan studeer ik sociale psychologie en werk ik in de horeca. Het allerliefst breng ik tijd door met mijn vrienden om samen te lachen, praten, muziek te luisteren of films te kijken. Ik wil graag gaan schrijven over het herstelproces van een eetstoornis en aanverwante problemen. Waar loop ik van dag tot dag tegenaan? Wat valt me zoal op aan het hele proces? Verwacht dit en andere gedachtespinsels die ik graag met jullie wil delen.

Freek heeft nog geen blogs geschreven.

Frederiek heeft nog geen blogs geschreven.

Over burn-out zijn nog geen blogs geschreven.

Over autisme zijn nog geen blogs geschreven.

Over seksualiteit zijn nog geen blogs geschreven.

Over verslaving zijn nog geen blogs geschreven.

Steentje bijdragen?

Met Honestli willen wij meer eerlijkheid en verbinding creŽeren. Een plek voor iedereen, wat je Ďinvisible woundsí ook zijn. Wij willen jou horen, zien, steunen en verbinden met anderen. Daarnaast willen we je informeren en inspiratie geven. Hiervoor zijn we hard aan het werk en we kunnen jouw hulp goed gebruiken! Wil je ons helpen? Doneer dan een symbolisch kopje thee (we drinken allebei geen koffie meer). Dankjewel!